Fizjoterapia
Rehabilitacja i fizjoterpaia

Teorie wytwarzania moczu

Posted in Uncategorized  by admin
July 12th, 2016

Zagadnienie wytwarzania moczu w nerkach było od dawna przedmiotem dociekań fizjologów. Opierając się na spostrzeżeniach u łoża chorych klinicyści (między innymi nasz rodak Kazimierz Bujniewicz) kusili się również rzucić światło na tę sprawę. Niestety, na razie ostatecznie jej nie wyjaśniono. Największym uznaniem cieszy się obecnie teoria Cushnyego. Badacz ten odrzucił rozpowszechnioną przedtem teorię Heidenheina, według której w kłębkach nerkowych odbywa się czynne wydzielanie tylko wody i częściowo łatwo rozpuszczalnego w Niej chlorku sodowego, natomiast mocznik, kwas moczowy i pozostałe składniki moczu wydzielają się przez czynną pracę nabłonka cewek nerkowych. W przeciwieństwie do tego Cushny utrzymuje, że w kłębkach odbywa się całkiem fizyczny a więc bierny proces pod działaniem różnicy ciśnienia w naczyniach włoskowatych kłębków i w świetle torebek Bowmana. Polega on na przesączaniu z osocza krwi płynu zawierającego wszystkie składniki o drobnych cząsteczkach, przy tym w takim stężeniu, w jakim się znajdują one w osoczu. Nie ma natomiast w tym płynie składników o wielkich cząsteczkach (białka ani innych koloidów). Zgodnie z tym skład przesączu, zwanego ultraprzesączem, inaczej moczem kłębkowym, czy też tymczasowym, jest, jak dowodzą badania ostatnich lat, zupełnie taki sam jak skład osocza, pozbawionego białka. W warunkach prawidłowych ilość moczu kłębkowego wynosi średnio 150 litrów na dobę, czyli średnio około 100 ml na minutę. W cewkach nerkowych, przede wszystkim w cewkach krętych, do 97-99% płynnej części ultraprzesączu ulega zwrotnemu wessaniu przez czynną pracę ich komórek nabłonkowych. Razem z wodą wsysaj ą się tak zwane składniki graniczne, tzn. takie, które, jak np. cukier gronowy, można wykryć w moczu tylko wtedy, gdy ich stężenie w krwi przewyższa pewną granicę, zwaną “progiem”. Natomiast nie wsysają się zupełnie inne związki. Wskutek tego ich stężenie w moczu znacznie prze- wyższa stężenie w osoczu, a to z powodu wessania w cewkach dużej ilości wody. W warunkach prawidłowych wsysa się w cewkach nerkowych całkowicie cukier gronowy, jako składnik o wysokim “progu”, częściowo zaś chlorki, dwuwęglany, fosforany, mocznik i kwas moczowy, natomiast zupełnie nie wsysają się siarczany, składniki obce, między nimi pentoza, zwana ksylozą, dwucukier (cukier trzcinowy) i trójcukier rafinoza. Nie wsysa się również kreatynina. Niektórzy zresztą utrzymują, że część jej, wprawdzie nikła, wchłania się z powrotem do krwi. [przypisy: ortopeda poznań, ortopeda warszawa, ortopeda Wrocław ]

Tags: , ,

Comments are closed.